De Laatste Onaantastbaren

CrossFit bevindt zich momenteel misschien wel in zijn meest competitieve periode ooit. Het niveau is hoger dan tien jaar geleden, de top is breder en op ieder groot evenement zijn er meerdere atleten die realistisch gezien kunnen winnen. Toch zie ik juist daardoor steeds duidelijker hoe uitzonderlijk echte dominantie is.

We gebruiken het woord "dominant" tegenwoordig vrij snel. Wie een seizoen wint, een Games-titel pakt of een paar grote wedstrijden achter elkaar op zijn naam schrijft, wordt al snel in hetzelfde rijtje geplaatst als de grootste namen uit de geschiedenis van de sport. Maar voor mij bestaat er een verschil tussen kampioen zijn en onaantastbaar zijn.

Wanneer ik naar de geschiedenis van de CrossFit Games kijk, kom ik uiteindelijk uit bij drie namen die boven de rest uitsteken: Rich Froning, Matt Fraser en Tia-Clair Toomey. Maar zelfs binnen dat gezelschap staat er voor mij nog een aparte categorie open. Daarin vind ik eigenlijk alleen Fraser en Toomey terug.

Waarom Froning anders was

Laat één ding duidelijk zijn: Rich Froning is een van de grootste atleten die de sport ooit heeft voortgebracht.

Zijn vier opeenvolgende Games-titels vormden jarenlang de standaard waaraan iedere nieuwe kampioen werd afgemeten. Daarnaast bleef hij jarenlang relevant als teamatleet en groeide hij uit tot een van de meest invloedrijke figuren binnen CrossFit.

Toch voelde Froning tijdens zijn dominante jaren anders dan Fraser en Toomey.

Niet omdat hij minder goed was, maar omdat je als toeschouwer nog momenten kon aanwijzen waarop er kansen lagen. Er waren onderdelen waarin hij kwetsbaarder was dan zijn concurrenten. Zijn enorme wedstrijdintelligentie, mentale kracht en vermogen om schade te beperken maakten uiteindelijk het verschil.

Fraser en Toomey hadden dat nauwelijks. Hun tegenstanders zochten jarenlang naar een zwakke plek en vonden die simpelweg niet.

De huidige kampioenen komen tekort

Dat brengt ons bij de huidige generatie.

Neem James Sprague. Zijn Games-titel was indrukwekkend en volledig verdiend. Maar niemand kijkt naar Sprague en denkt dat hij op ieder mogelijk testonderdeel de favoriet is. Zijn overwinning kwam in een zeer competitief veld waarin de verschillen klein waren. Dat maakt hem een uitstekende kampioen, maar nog geen atleet die boven de sport uitstijgt.

Hetzelfde geldt voor Justin Medeiros.

Medeiros won twee Games-titels en beschikt over een uitzonderlijke motor, vechtlust en wedstrijdinzicht. Toch heeft zijn carrière ook laten zien dat er duidelijke gebieden bestaan waarop concurrenten hem onder druk kunnen zetten. Zijn resultaten schommelen daardoor meer dan die van Fraser ooit deden. Wanneer Fraser op de wedstrijdvloer verscheen, was de vraag vaak hoeveel punten hij zou winnen. Bij Medeiros gaat het doorgaans over of hij kan winnen.

Dat lijkt een klein verschil, maar het is een wereld van verschil.

De vrouwen zijn competitiever dan ooit

Bij de vrouwen zien we hetzelfde.

Laura Horvath behoort zonder twijfel tot de beste vrouwelijke CrossFit-atleten van haar generatie. Haar kracht, werkvermogen en doorzettingsvermogen hebben haar een Games-titel opgeleverd en jarenlang aan de wereldtop gehouden.

Toch is Horvath nooit volledig ontsnapt aan discussies over specifieke zwakke punten. Door de jaren heen waren er onderdelen die haar consequent meer problemen gaven dan de rest van haar programma. Dat alleen al plaatst haar buiten de categorie waarin Fraser en Toomey jarenlang verkeerden.

Aimee Cringle is een ander interessant voorbeeld.

Ze ontwikkelt zich razendsnel en heeft inmiddels bewezen dat ze mee kan doen met de absolute wereldtop. Maar haar carrière bevindt zich nog in een fase waarin ze vooral laat zien hoeveel potentieel ze heeft. Onaantastbaarheid bouw je niet op in één seizoen of één groot optreden. Dat ontstaat pas wanneer jarenlange consistentie iedere twijfel wegnemen.

En juist dat is het onderscheid.

De maatstaf blijft absurd hoog

Misschien is dat wel het grootste compliment dat je Fraser en Toomey kunt geven.

De huidige generatie is sterker. De competitie is breder. Het talent ligt dichter bij elkaar dan ooit tevoren. Toch slaagt niemand erin dezelfde vanzelfsprekendheid uit te stralen als zij deden tijdens hun piekjaren.

Een slechte dag voor veel huidige kampioenen betekent een finish buiten de top tien. Een slechte dag voor Fraser of Toomey betekende vaak een finish rond plek vijf of zes, waarna ze de volgende dag gewoon weer twee events wonnen.

Dat niveau van controle over een sport zie je zelden.

Is er een nieuwe onaantastbare in aantocht?

Dat is de interessante vraag voor de komende jaren.

James Sprague heeft de leeftijd en het talent om zich verder te ontwikkelen. Justin Medeiros heeft al bewezen meerdere titels te kunnen winnen. Laura Horvath blijft een bedreiging op ieder groot podium. Aimee Cringle behoort tot de meest veelbelovende vrouwen van het moment.

Maar om werkelijk in het gesprek te komen dat Fraser en Toomey jarenlang domineerden, moeten zij meer doen dan winnen.

Ze moeten ervoor zorgen dat concurrenten het gevoel krijgen dat winnen tegen hen vrijwel onmogelijk is.

Pas dan spreken we niet meer over kampioenen.

Dan spreken we over onaantastbaren.