Fee Saghafi: de eenzaamheid achter de kracht van een topsporter

De eenzaamheid achter de kracht: wat er gebeurt als een topsporter haar mensen verliest

Jarenlang bouwde CrossFit-atlete Fee Saghafi aan een carrière waarin discipline, doorzettingsvermogen en fysieke kracht centraal stonden. Maar toen blessures haar sportieve vooruitgang afremden en haar vertrouwde trainingsomgeving verdween, ontdekte ze dat topsport minder individueel is dan het lijkt.

Voor een buitenstaander lijkt het leven van een topsporter overzichtelijk. Trainen, herstellen, wedstrijden winnen. Wie de top bereikt, moet vooral beschikken over discipline en de mentale kracht om door te gaan wanneer het moeilijk wordt.

Maar wat gebeurt er wanneer niet alleen het lichaam tegenwerkt, maar ook de omgeving wegvalt die het trainen betekenis gaf?

Voor de Amerikaanse CrossFit-atlete Fee Saghafi werd die vraag steeds belangrijker. Na jaren waarin haar leven grotendeels draaide om trainen en wedstrijden, kwam ze terecht in een periode waarin blessures, veranderingen in haar sociale omgeving en de zoektocht naar een nieuwe balans samenkwamen. Ze moest opnieuw bepalen wat haar vooruit hielp — en ontdekte dat persoonlijke kracht niet hetzelfde is als alles alleen moeten doen.

Een nieuwe stad, een ander soort training

Toen Saghafi naar Jacksonville, Florida, verhuisde, veranderde er meer dan haar woonplaats. Ook de vertrouwde omgeving waarin ze jarenlang had getraind, was niet langer vanzelfsprekend aanwezig. Mensen met wie ze eerder dagelijks optrok, waren naar andere steden vertrokken. De vanzelfsprekende dynamiek van een vaste trainingsgroep maakte plaats voor vaker alleen trainen.

Dat verschil bleek groter dan ze had verwacht.

CrossFit is bij uitstek een sport waarin individuele prestaties ontstaan binnen een collectieve omgeving. Atleten trainen aan hun eigen doelen, maar doen dat vaak naast anderen die dezelfde inspanning leveren. Er is competitie, aanmoediging en herkenning. Je ziet iemand anders een zware training voltooien en besluit zelf nog een stap te zetten. Je hoeft niet altijd uit te leggen waarom een goede trainingsdag zoveel voor je betekent: de mensen om je heen begrijpen het.

In Jacksonville merkte Saghafi dat die sociale kant van haar sport minder aanwezig was. Het trainen zelf bleef, maar het plezier en de verbondenheid die ze ermee associeerde, kwamen onder druk te staan.

Haar ervaring maakt een onderscheid zichtbaar dat in topsport gemakkelijk over het hoofd wordt gezien: zelfstandig kunnen presteren betekent niet dat je geen gemeenschap nodig hebt.

Wanneer het lichaam niet meewerkt

Tegelijkertijd kreeg Saghafi te maken met blessures die haar sportieve ambities bemoeilijkten. Een gescheurde rotator cuff werd gevolgd door problemen aan haar onderlichaam. De weg terug bleek geen rechte lijn. Op momenten dat ze vooruitgang boekte, kon een nieuwe tegenvaller haar opnieuw terugzetten.

Voor een atlete die gewend is haar leven rond fysieke progressie te organiseren, is dat een ingrijpende verandering. Training is niet langer alleen een kwestie van harder werken. Het vraagt om geduld, aanpassing en het accepteren van grenzen die niet altijd zelf te bepalen zijn.

De gevolgen van blessures reiken bovendien verder dan het lichaam. Onderzoek naar sportrevalidatie laat zien dat de sociale omgeving een belangrijke rol speelt in hoe sporters hun herstel ervaren. Een consensusartikel over vijftig jaar onderzoek naar sportblessures beschrijft dat steun van onder anderen coaches, medische begeleiders en naasten kan bijdragen aan meer tevredenheid en minder angst en somberheid tijdens de revalidatie. Een gebrek aan steun vanuit het team kan het herstel juist bemoeilijken.

Dat maakt Saghafi's ervaring herkenbaar buiten haar eigen sport. Een blessure haalt een sporter niet alleen tijdelijk uit de competitie, maar kan ook de dagelijkse contacten en routines verstoren die bij het sportleven horen. Juist wanneer iemand minder kan trainen, kan de behoefte aan verbondenheid groter worden.

De kracht van een groep

De neiging bestaat om topsporters vooral te bewonderen om hun onafhankelijkheid. Ze moeten hun eigen trainingsschema volgen, verantwoordelijkheid nemen voor hun prestaties en omgaan met teleurstellingen. Maar die nadruk op zelfredzaamheid kan verhullen hoeveel mensen er nodig zijn om een atleet op niveau te houden.

Een studie uit 2023 in Psychology of Sport and Exercise onderzocht de relatie tussen sociale steun, groepsidentiteit en sportgerelateerde uitputting. De onderzoekers vonden dat sociale steun sterker samenhing met bescherming tegen burn-out wanneer sporters zich verbonden voelden met de groep waarvan die steun afkomstig was. Het gaat dus niet alleen om mensen die hulp aanbieden, maar ook om het gevoel dat je bij hen hoort.

Dat onderscheid is relevant voor Saghafi. Een trainingspartner is niet uitsluitend iemand die naast je een oefening uitvoert. Het kan ook iemand zijn die merkt wanneer je een mindere dag hebt, begrijpt wat een terugslag betekent of je eraan herinnert waarom je ooit met de sport begon.

De waarde van zo'n omgeving wordt vaak pas duidelijk wanneer ze ontbreekt.

Terug naar Cleveland

Uiteindelijk keerde Saghafi terug naar Cleveland, de stad waar haar ontwikkeling als CrossFit-atlete vorm kreeg. Ze sloot opnieuw aan bij CrossFit Mentality, de sportschool waar ze eerder had getraind. Ook privé zocht ze tijdelijk meer nabijheid bij haar familie.

Die terugkeer betekende niet dat haar sportieve ambities verdwenen waren. Integendeel: ze wil terugkeren naar de CrossFit Games en zich opnieuw meten met de beste atleten ter wereld. Een plek in de top tien blijft een doel. Maar de prioriteit ligt eerst bij een gezonde basis en volledig herstel.

Haar wedstrijdgeschiedenis laat zien hoe hoog het niveau is waarop ze actief is. Saghafi nam deel aan de CrossFit Games van 2019, 2023 en 2025. In 2025 eindigde ze als zeventiende. Dat zijn prestaties die een beeld geven van haar ervaring en doorzettingsvermogen, maar ze vertellen niet het hele verhaal van wat er nodig is om op dat niveau actief te blijven.

De terugkeer naar Cleveland lijkt daarom meer te betekenen dan een praktische verandering van trainingslocatie. Het is ook een keuze voor een omgeving waarin sport, vriendschap en dagelijks leven opnieuw dichter bij elkaar kunnen komen.

Een leven dat groter is dan de ranglijst

Misschien is de belangrijkste verandering dat Saghafi haar identiteit niet langer uitsluitend aan wedstrijduitslagen wil verbinden. In de periode waarin ze niet op haar gebruikelijke niveau kon presteren, vond ze ook betekenis in het ondersteunen van anderen en het organiseren van activiteiten binnen de sportgemeenschap.

Ze wil in Cleveland kansen creëren voor vrouwen in fitness. Daarmee verschuift haar rol gedeeltelijk: van de atlete die zelf op het wedstrijdplatform staat naar iemand die ook ruimte wil maken voor anderen.

Dat is geen afscheid van ambitie. Het is eerder een verbreding ervan. De sport blijft belangrijk, maar hoeft niet langer de enige plek te zijn waaruit haar gevoel van richting en voldoening voortkomt.

Voor Saghafi ligt de uitdaging nu in het combineren van twee wensen: terugkeren naar de top en een leven opbouwen waarin haar welzijn niet volledig afhankelijk is van haar prestaties.

De mens achter de atleet

Het verhaal van Saghafi laat zien hoe kwetsbaar het beeld van de onverzettelijke topsporter kan zijn. Discipline en doorzettingsvermogen zijn onmisbaar, maar ze bestaan niet los van de mensen om een atleet heen. Een trainingsgroep kan structuur geven, een gevoel van identiteit bieden en steun leveren wanneer het lichaam niet doet wat de sporter ervan vraagt.

De terugkeer naar Cleveland is daarom meer dan een nieuw hoofdstuk in een sportcarrière. Het is ook een erkenning van wat er achter die carrière schuilgaat: de behoefte om ergens bij te horen.

In een sport waarin individuele scores en klasseringen bepalen wie bovenaan staat, is dat misschien wel de belangrijkste les. Een atleet kan alleen op het podium staan, maar hoeft de weg ernaartoe niet alleen af te leggen.