Velner vecht op twee fronten

Voor veel CrossFit-fans zal de achillespeesruptuur van Patrick Velner het beeld zijn dat blijft hangen van zijn meest recente seizoen. Maar wie naar zijn recente optreden in de podcast Boys Interrupted luisterde, hoorde een verhaal dat mogelijk veel verder reikt dan één blessure. Terwijl Velner herstelt van een gescheurde achillespees, worstelt de Canadees namelijk ook nog altijd met een hardnekkig hartritmeprobleem. Samen werpen die ontwikkelingen onvermijdelijk de vraag op: hebben we de laatste jaren van een van de grootste CrossFit-atleten aller tijden gezien?

Een abrupt einde

Velner vertelde dat zijn achillespees volledig afscheurde tijdens een explosieve beweging op het wedstrijdveld. Opmerkelijk genoeg voelde hij vrijwel direct wat er gebeurd was.

Waar veel sporters spreken over het gevoel alsof iemand tegen hun kuit schopte, beschreef Velner iets anders. Voor hem voelde het alsof het kunstgras achter hem losscheurde terwijl zijn voet plots geen kracht meer kon leveren. Binnen enkele seconden wist hij dat er iets ernstigs mis was.

De blessure betekende een abrupt einde van zijn seizoen. Inmiddels is de operatie achter de rug en richt hij zich op een hersteltraject dat waarschijnlijk rond de acht maanden zal duren. Voor een recreatieve sporter is dat een forse periode. Voor een atleet die jarenlang meedeed om podiumplaatsen op het hoogste niveau is het een eeuwigheid.

Hoewel herstel van een achillespeesruptuur tegenwoordig vaak succesvol verloopt, erkent Velner dat zijn situatie anders is dan enkele jaren geleden. Hij hoeft niet meer per se terug te keren naar de top van de sport. De prioriteiten zijn veranderd. Het draait inmiddels ook om zijn gezin, zijn gezondheid en zijn toekomst buiten de wedstrijdvloer.

De grotere zorg

De meest opmerkelijke onthulling ging echter niet over zijn been, maar over zijn hart.

Tijdens de CrossFit Games droeg Velner een Workband die tijdens verschillende onderdelen zijn hartslag registreerde. Op meerdere momenten leek zijn hartslag boven de 230 slagen per minuut uit te komen. Dat zijn waarden die zelfs voor elite duursporters uitzonderlijk hoog zijn.

Volgens Velner is het waarschijnlijk dat deze cijfers niet zozeer zijn werkelijke hartslag weerspiegelen, maar eerder een onderliggend hartritmeprobleem registreren dat al langer bekend is.

Eerder onderging hij daarvoor een ablatie, een ingreep waarbij storende elektrische signalen in het hart worden uitgeschakeld. Die behandeling leek aanvankelijk succesvol, maar recente metingen wijzen erop dat het probleem mogelijk niet volledig is verdwenen.

Nog opvallender waren de resultaten van een recente holtermonitor. Volgens Velner registreerde die tijdens een meetperiode een laagste hartslag van 28 slagen per minuut en een piek van ongeveer 270 slagen per minuut.

Voor een topsporter zijn lage rusthartslagen niet ongebruikelijk. De piekwaarden en de terugkerende episoden zijn echter een ander verhaal.

Velner beschreef hoe zulke momenten aanvoelen. Niet zozeer als extreme benauwdheid, maar als een plotseling verlies van vermogen. Spieren verzuren sneller, gripkracht verdwijnt en het lichaam voelt ineens zwaar aan. Alsof de motor nog draait, maar de brandstoftoevoer wordt afgesloten.

Een moeilijke realiteit

Wat Velner onderscheidt van veel andere topatleten is de openheid waarmee hij over zijn medische situatie spreekt.

In plaats van het onderwerp te vermijden, legt hij gedetailleerd uit wat er gebeurt en welke onderzoeken nog lopen. Hij verwacht later opnieuw met specialisten te overleggen over mogelijke vervolgstappen.

Dat maakt zijn situatie bijzonder. De achillespees zal waarschijnlijk herstellen. Tijdsverlies is vervelend, maar een gescheurde pees kent doorgaans een relatief duidelijke route terug naar sport.

Het hartprobleem is veel complexer.

Niet alleen omdat het invloed heeft op zijn prestaties, maar ook omdat het vragen oproept over de fysieke tol van jarenlang opereren aan de absolute grens van menselijke capaciteit.

Komt het einde dichterbij?

Velner sprak niet expliciet over pensioen. Toch leek zijn blik op de toekomst anders dan voorheen.

Hij vertelde dat hij in 2027 waarschijnlijk weer gedeeltelijk aan de slag wil als chiropractor. Daarnaast staat hij open voor andere rollen binnen de CrossFit-wereld, zoals mediaprojecten, analyses en evenementen. Het klinkt minder als een atleet die zich voorbereidt op een nieuwe jacht op de Games-titel en meer als iemand die zijn volgende hoofdstuk voorzichtig begint vorm te geven.

Dat betekent niet dat hij morgen verdwijnt. Integendeel. Velner blijft een van de meest gerespecteerde namen binnen de sport en heeft in het verleden vaker laten zien dat hij sterker terugkomt dan velen verwachten.

Maar voor het eerst voelt het alsof de discussie niet alleen gaat over zijn volgende comeback.

Ze gaat ook over zijn nalatenschap.

Want als dit inderdaad de laatste fase van zijn carrière blijkt te zijn, dan neemt CrossFit afscheid van een van de meest complete atleten van zijn generatie. Een sporter die jarenlang meedeed om podiumplaatsen, bekendstond om zijn intelligentie en consistentie, en die zelfs nu nog bereid is openhartig te spreken over de uitdagingen die achter de schermen spelen.

Sommige blessures kosten een seizoen. Andere dwingen een sporter om zijn toekomst opnieuw te bekijken. Voor Patrick Velner lijkt 2026 wel eens beide te doen.