Sterke test, niet altijd een show

De CrossFit Games 2026 zullen herinnerd worden als een van de meest complete fitnesstests van de afgelopen jaren. Met twintig onderdelen verspreid over vijf dagen slaagde de organisatie erin vrijwel elk aspect van fysieke capaciteit te testen. Toch liet de programmering ook zien dat een goede fitnesstest niet automatisch een goede sportshow oplevert.

De toon werd direct gezet op woensdag. Atleten kregen een zeldzame combinatie van een CrossFit-workout, een lange ranch run, een total, een wielerwedstrijd en een zwemonderdeel voorgeschoteld. Het was een dag waarop kracht, uithoudingsvermogen en herstelvermogen elkaar in hoog tempo opvolgden. Juist die opeenstapeling van verschillende disciplines gaf een sterk beeld van wat de Games zouden moeten zijn: de zoektocht naar de meest complete atleet ter wereld.

Gedurende het weekend bleef die veelzijdigheid zichtbaar. Zware sled pushes, sprints, lange duurlopen, rope climbs, handstandwerk, gewichtheffen, zwemmen en fietsen kregen allemaal een plek in het programma. Het resultaat was een leaderboard waarop specialisten weinig ruimte kregen om zich te verschuilen. Atleten moesten overal goed in zijn.

Een van de hoogtepunten was de sled push, die veel deelnemers omschreven als een van de zwaarste onderdelen van het weekend. Atleten kwamen letterlijk strompelend van het veld en hadden moeite om na afloop normaal te lopen. Het was een zeldzaam voorbeeld van een korte inspanning die evenveel schade leek aan te richten als een lange endurance-test.

Ook de run met zware hang squat cleans werd breed gewaardeerd. Geen ingewikkelde regels of exotische bewegingen, maar een klassieke CrossFit-test waarin hardlopen en brute kracht samenkwamen. Hetzelfde gold voor de snatch speed ladder, waar vooral Gui Malheiros liet zien hoe indrukwekkend gewichtheffen eruit kan zien wanneer techniek en explosiviteit samenkomen.

Niet elke innovatie viel even goed. Triple unders zorgden uiteindelijk voor spectaculaire ontknopingen, maar bewegingen als de GHD medicine ball throw en bepaalde sandbag toss-varianten riepen discussie op. De vraag blijft waar de grens ligt tussen vernieuwend programmeren en het toevoegen van bewegingen die voor buitenstaanders meer op een circusact dan op topsport lijken.

De grootste kritiek richtte zich echter niet op de workouts zelf, maar op de plaatsing ervan. Op zondagochtend begon de slotdag met een lange machine-only test, gevolgd door een gymnastiekonderdeel op de ringen. Beide workouts vormden een legitieme fitnesstest, maar misten het drama dat een finaledag nodig heeft. Er waren geen eindsprints, geen directe duels op de laatste meters en weinig momenten waarop het publiek echt uit zijn stoel kwam.

Dat onderstreept misschien wel de belangrijkste les van de Games 2026. Het testen van fitness en het creëren van sportentertainment zijn niet altijd hetzelfde. De beste onderdelen van het weekend slaagden erin beide te combineren. De mindere momenten waren niet per se slechte workouts, maar workouts die op het verkeerde moment kwamen.

Alles afwegend verdient de programmering een hoog cijfer. De variatie was uitstekend, de openingsdag behoort tot de beste Games-dagen in jaren en de winnaar moest beschikken over een uitzonderlijk breed fitnessprofiel. Alleen de finaledag miste op cruciale momenten de explosiviteit die een kampioenschapszondag onvergetelijk maakt.

Eindoordeel: een uitstekende test van fitness, maar geen perfecte show.